Maandag 4 maart, om 15:00 uur, toen Lyse en ik terug kwamen van het boodschappen doen merkte ik dat ik een slijmprop verloor. Het is een prachtige dag en Lyse en ik eten een broodje op het balkon, lekker in de zon en we gaan zelfs nog even in de hangmat liggen. Ik bel Elmer op zijn werk maar laat hem weten dat hij nog wel even op zijn werk kan blijven omdat ik verder nog niets voel beginnen. Ik hou hem op de hoogte.
Er gebeurt inderdaad nog weinig, af en toe een krampje maar nog geen wee te noemen. We eten vandaag kaasfondue. Tijdens het eten een wat pijnlijker krampje dus ik laat Elmer weten dat dit misschien wel een echte wee is. Hij schrikt zich een hoedje,gaat het dan nu echt beginnen?
Maar we moeten nog even geduld hebben. Ik ga douchen en in bad en daarna lekker bij Elmer op de bank liggen en we kijken nog een serie.

Dinsdag 5 maart,
Om 0:00 uur gaan we naar bed. Vanaf dat moment ga ik de krampen/weeen timen met een programma op mn telefoon. Elmer gaat nog even slapen. Om 1:00 uur wordt hij wakker van een wee van mij die de pijnlijkste en langste is tot dan toe. Het afgelopen uur had ik ongeveer iedere 5 a 6 minuten een wee die anderhalve minuut duurden. Het is tijd om de verloskundige te bellen. Nu beginnen Elmers taken, VK bellen, rolstoel, maxi-cosi en koffer klaarzetten. Buurvrouw Miranda wakker bellen, die komt bij ons slapen om op Lyse te passen. Alle lijstjes checken die we van te voren hadden gemaakt.
Om 1:30 was de verloskundige Karlijn er, en haar assistente Bella. Ze deden mijn controle, ik heb al 5 cm ontsluiting dus we mogen naar het ziekenhuis! Inmiddels is Miranda er ook dus heel zachtjes gaan we de deur uit zonder Lyse wakker te maken.
Onderweg naar het ziekenhuis nog 2x een wee gehad, elmer moest dan even stoppen met duwen.
Om ongeveer 2:15 komen we in het ziekenhuis aan, gek om ’s nachts door zo’n leeg en donker ziekenhuis te rijden met de rolstoel. Op de verloskunde afdeling moet ik nog even plassen voor ik in bed ga liggen.
Het gaat heel goed, ik lig lekker en Elmer helpt me heel goed met het opvangen van de weeen. Hij duwt in mijn rug en heeft zijn hand op mijn buik zodat ik voel waar ik naartoe moet ademen. Dat hij zich in alle mogelijke bochten moet wringen om dat te doen had ik helemaal niet door, zo goed deed hij het. Om 3:30 werden mijn vliezen gebroken, ik had toen 7 cm ontsluiting, dat voelde als een opluchting, weer een stapje verder bij de geboorte. De weeen werden daarna wel een stuk pijnlijker en het werd al moeilijker om ze op te vangen. Van het snelle ademen wordt ik misselijk dus ik vraag om een bakje. Waar ik eerst een klein beetje in spuug maar vlak daarna heel erg veel, het bakje was te klein. Dus alles zat onder,mn haar, mn nachthemd, het bed en de verloskundige. Het gebeurde nog een paar keer en was erg pijnlijk om tijdens een wee te moeten spugen.
Op een gegeven moment had de verloskundige door dat ik de weeen maar moeilijk op kon vangen en zei dat ik best af en toe mee mocht persen. Toen gingen de weeen al snel over in echte persweeen. Bij iedere wee pakte ik mijn benen vast en perste ik zo hard als ik kon. Na een tijdje was het tijd om van houding te wisselen. We hadden nl afgesproken dat ik op handen en knieen de laatste persfase zou doen om uitscheuren te voorkomen. Tijdens het draaien naar deze houding echter weer een perswee dus ik pakte het eerste wat ik vast kon pakken, dat was de stoel die naast het bed stond. Ik lag dus heel ongelukkig. De verloskundige en verpleegster bleven maar zeggen dat ik goed op bed moest gaan liggen maar ik wilde de wee afwachten. Gelukkig steunde Elmer mij hier heel goed in en even later lag/zat ik goed. Met mn hoofd in het kussen en op ellebogen en knieen ging het het beste.
Ik voelde Nova de goede kant op gaan en als de wee meewerkte zelfs een heel stuk de goede kant op, maar het leek alsof iedere wee net iets te kort was om Nova op haar plek te houden want ze gleed steeds weer terug. Naast dat dat heel pijnlijk was, was het natuurlijk ook frustrerend. Om zo hard te werken tijdens een wee en dan weer op hetzelfde punt te eindigen. Maar toch ging ze steeds een klein stukje verder en toen was het zover. Haar hoofdje kwam eruit dus het was nu alleen nog een kwestie van wachten op de rest. Ik hoefde alleen nog maar te puffen en mocht niet meer persen. Nova was er nog niet eens helemaal uit en liet al van zich horen, we hoorden haar huilen. “Ze is er!!” hoorde ik Elmer vol trots en opluchting zeggen.
Om 5:50 werd Nova onder mij neergelegd zodat ik haar goed kon zien. Ondertussen werd ze schoongeveegd. Ze zat onder de huidsmeer, het leek wel een sneeuwpopje.  Daarna ben ik lekker gaan liggen na alle inspanning en werd Nova op mijn borst neergelegd. Zo kon ik haar goed bekijken. Ik probeerde haar aan de borst te leggen en dat ging ook meteen goed! Daar was ik heel blij mee.
Elmer brengt Minke op de hoogte en ik Ingrid. Zij mogen het goede nieuws verder verspreiden.
Nova zit lekker bij Elmer en ik wil heel graag slapen maar dat is niet de bedoeling. Ik mag nl al over 4 uur naar huis, mits ik voor die tijd geplast heb. Ik heb dus een missie. Nadat ik 2 beschuitjes heb gegeten en wat gedronken voel ik me fit genoeg om te douchen. Nova gaat in een bedje en Elmer helpt mij onder de douche. Het lukt me om te plassen. Als we uit de douche komen staat er een bed voor me klaar die me naar kraamafdeling wil brengen maar ik voel me zo fit dat ik lekker in de rolstoel wil blijven zitten.  Elmer vindt het lege bed er wel erg verleidelijk uitzien dus die gaat lekker even liggen terwijl ik in het zonnetje geniet van het uitzicht op de molen en het sportveld en natuurlijk van ons nieuwe mooie meisje in het bedje dat voor me staat.
Om 11:00 komen opa en oma C. met Lyse om ons op te halen. Een bijzonder moment dat Lyse voor het eerst haar zusje ziet. Ook wel een beetje spannend voor haar. Zeker toen Nova even ging huilen, maar ze deed het heel goed.
Om 11:30 waren we weer thuis en een uurtje later was de kraamhuulp Marina bij ons. We hebben met zn 3en op bed geslapen in de middag.
Lieve Nova, Welkom op de wereld, het is nu al niet meer voor te stellen dat je er niet meer zou zijn.